Χρυσός και… κόπρανα!!! Τα εκλεκτά «εδέσματα» της ελίτ!

Από τη σειρά άρθρων:

ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ… ΣΥΝΩΜΟΤΕΣ

Άρθρο της Ντορέτα Πέππα

Αν και το θέμα της «χρυσοφαγίας» έχει γίνει αρκετά γνωστό (τα δύο τελευταία χρόνια κυρίως), τον Αύγουστο του 2014, μόλις ένα μήνα πριν, δημοσιεύτηκε ευρύτερα στα μέσα, αλλά και στο διαδίκτυο, ένα άρθρο σχετικά με τα ακριβότερα εδέσματα στον κόσμο, τα οποία είναι, κατά κυριολεξία… χρυσά! Δηλαδή, εμπεριέχουν χρυσό (το γνωστό μέταλλο, εννοείται) και ορισμένα, μάλιστα, σε μεγάλο ποσοστό!

Ας δούμε, λοιπόν, τι τρώνε οι πλούσιοι αυτού του πλανήτη:

Χρυσά noodles, που κοστίζουν 110 δολάρια (!), σούσι με φύλλα χρυσού, που το πληρώνουν 1.980 δολάρια το πιάτο, ενώ τρώνε ακόμη και... λαϊκά «φαγητά», π.χ. χάμπουργκερ (μπέργκερ), γαρνιρισμένα, όμως, όχι με πίκλες, αλλά με φύλλα χρυσού! Τιμή για το μπέργκερ; 190 δολάρια το ένα. Τζάμπα πράμα! Επίσης, οι της ελίτ πίνουν νεράκι από παγετώνα με ψήγματα χρυσού, το οποίο τους κοστίζει (φθηνά φθηνά) 60.000 δολάρια η φιάλη!!!! Υπάρχει ακόμη και μια Ελληνική εταιρία μελισσουργών, που παράγει το πολύ «διαφορετικό» μέλι «Vassilissa», το οποίο «μοσχοπουλιέται», εν μέσω κρίσης και φτώχιας, κυρίως στη διεθνή αγορά! Η εταιρία αυτή πουλάει, λοιπόν, βαζάκια με μέλι και φύλλα βρώσιμου (;) χρυσού, αλλά στην ιστοσελίδα της δε μας λέει πόσο κοστίζει το κάθε προϊόν, οπότε, θα μείνουμε με την απορία και την… όρεξη!

Φυσικά, αυτά αφορούν τους πλούσιους και θα μου πείτε: «Τι μας ενδιαφέρει εμάς;» Μας ενδιαφέρει, και πολύ μάλιστα! Γιατί… Απορείτε γιατί;

Όχι γιατί εμείς, ως ταπεινοί και καταφρονεμένοι, θα πρέπει να παραπονεθούμε επειδή δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να φάμε τους… χρυσοκεφτέδες τωνgolden boys –που είναι κυριολεκτικά «golden», εξ όσων βλέπετε- αλλά γιατί οφείλουμε να θέσουμε το εξής ερώτημα: «Αν είχαμε τα χρήματα ώστε να τρεφόμαστε με τέτοια εδέσματα και μάλιστα, τα καταναλώναμε σε ποσότητες (εφόσον ιχνοστοιχεία τους υπάρχουν στα τρόφιμα, έτσι κι αλλιώς), τι θα μας συνέβαινε; Θα το άντεχε ο οργανισμός μας, ο ‘ανθρώπινος’ οργανισμός μας, αυτό το χρυσόδειπνο;»

Αλλά, προς στιγμήν, ας δεχθούμε τον αντίλογο της αντίπερα όχθης, ότι, δηλαδή, ο χρυσός είναι ωφέλιμος σαν τα… πορτοκάλια (τα «χρυσά» μήλα των Εσπερίδων, αν ήταν πορτοκάλια, τελικά, που πολύ αμφιβάλλω…) και όπως διαβάζουμε στα υπέρ της «χρυσής» διατροφής site, «το πολύτιμο μέταλλο έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες και βοηθάει στην αναγέννηση των κυττάρων, αλλά και στην ψυχική ευεξία. Ο χρυσός μεταφέρεται μέσω της ουσίας γ-PGA, της οποίας η ισχυρή ενυδατική φόρμουλα συγκρατεί την υγρασία, για ένα υγιές και απαλό δέρμα. Ο χρυσός προλαμβάνει την πρόωρη γήρανση, αντιμετωπίζοντας δραστικά τις ελεύθερες ρίζες».

Πολύ εγκωμιαστικά και προπαγανδιστικά, βεβαίως, σχόλια υπέρ της χρυσοφαγίας όλα αυτά!...

Ας δεχθούμε, ακόμη, και τα περαιτέρω της προπαγάνδας του αντιλόγου: ότι η Κλεοπάτρα κοιμόταν κάθε βράδυ με μάσκα από χρυσό στο πρόσωπο και το ίδιο έπρατταν και κάποιες αυτοκράτειρες της αρχαίας Κίνας, καθώς ήθελαν να διατηρηθούν νέες και να μη γεράσουν. Βέβαια, οι ιστορικές αυτές βασίλισσες δεν τον «έτρωγαν» το χρυσό –αυτό το παραβλέπουν εκείνοι που κάνουν τα εγκωμιαστικά σχόλια- απλά τον χρησιμοποιούσαν ως καλλυντικό, οπότε…

Ερωτώ και πάλι: «Αν καταναλώναμε το χρυσό όπως το… μαρούλι, θα το άντεχε ο ‘ανθρώπινος’ οργανισμός μας αυτό;»

Ο Ζεκάρια Σίτσιν, στα βιβλία του για τους Ανουνάκι, ανέφερε ότι οι εξωγήινοι αυτοί είχαν έρθει, σύμφωνα με τη θεωρία του, για να αντλήσουν χρυσό από τη γη, επειδή τους ήταν απαραίτητος στην ατμόσφαιρά τους. Τι τον ήθελαν, άραγε, το χρυσό; Τον ήθελαν για να τον… αναπνέουν; Μήπως τον έτρωγαν κιόλας; Λέω…

Ανεξάρτητα από το αν έχει ή όχι βάση αυτή η θεωρία, η οποία αφορά στο απώτατο παρελθόν, σήμερα, εδώ, δε μιλάμε για θεωρία, αλλά για πραγματικότητα!

Και επειδή θέλω να απαντήσω στο ερώτημα που με καίει και δεν έχω, βεβαίως, τη δυνατότητα να προβώ σε… πειράματα ως προς τις πιθανές συνέπειες στον ανθρώπινο οργανισμό από την κατανάλωση χρυσών εδεσμάτων –ούτε και θα καθόταν κανείς, άλλωστε, να γίνει το πειραματόζωο γι’ αυτά τα πειράματα, αν είχε λίγο μυαλό- θα προσπαθήσω να βρω απαντήσεις σε σχέση με τη «χρυσοφαγία», και πρώτα πρώτα, θα αντλήσω στοιχεία μέσα από τη δική μας αρχαία παράδοση.

Ο Μίδας –ο γνωστός, με τα γαϊδουρινά αυτιά- ήταν πολύ φίλος του χρυσού, και αυτό εξόργισε τον Θεό του φωτός. Οπότε, η τιμωρία του Μίδα από τον Απόλλωνα ήταν να μετατρέπει ό,τι άγγιζε ο δυστυχής και άμυαλος εκείνος βασιλιάς σε χρυσό! Το αποτέλεσμα; Δεν μπορούσε ούτε να φάει! Ο Απόλλων τον απάλλαξε, τελικά, από αυτό το μαρτύριο, αλλά του μετέτρεψε τα ανθρώπινα αυτιά του σε γαϊδουρινά! Πέρα από το ηθικό δίδαγμα του μύθου… μήπως, πίσω από την ιστορία αυτή, κρύβεται κάποια πραγματικότητα; Μήπως κάποιοι –και όχι ο Απόλλων, βεβαίως- προσπάθησαν να μάθουν τους ανθρώπους να τρώνε χρυσό –ίσως αυτό να οδηγούσε το ανθρώπινο είδος σε μια μετάλλαξη «ενδιαφέρουσα» για κάποιους, αν υποθέσουμε ότι… η τροφή αυτών των κάποιων είναι ο χρυσός- αλλά το πείραμα απέτυχε και ο ασθενής (ο Μίδας εν προκειμένω) κινδύνεψε να πεθάνει από ασιτία; Και όχι μόνο αυτό, αλλά μεταλλάχθηκε κιόλας! Απέκτησε αυτιά (και γονίδια, προφανώς) γαϊδάρου!

Αυτά έπαθε, λοιπόν, ο Μίδας κι αυτή είναι η μικρή, πικραμένη και γαϊδουρινή ιστορία του… Αν υπήρχαν και τότε, λοιπόν, κάποιοι που δεν έτρωγαν ό,τι και οι (υπόλοιποι;) άνθρωποι δεν το ξέρουμε, όμως, το βέβαιο είναι πως σήμερα ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

Και ο χρυσός είναι, τελικά, το πιο… ανώδυνο από τα όσα τρώνε, γιατί… δείτε τι άλλο περιλαμβάνει το εκλεκτό μενού τους:

Καφέ από κόπρανα γάτας, που κοστίζει 30 δολάρια το φλιτζάνι!

Υπάρχει και σε παραλλαγή: καφές από κόπρανα ελέφαντα!

Και η μέθοδος είναι η εξής: Δίνουν στα ζώα σπόρους του καφέ να τους φάνε, και να τους… αφοδεύσουν στη συνέχεια με την ησυχία τους! Και αυτούς τους σπόρους, οι… γκουρμέ παραγωγοί του εκλεκτού αυτού «προϊόντος» τούς παίρνουν κατευθείαν από την… τουαλέτα και τους αλέθουν για να φτιάξουν τους πανάκριβους και «αρωματικούς» καφέδες τους!

Θα πίνατε έναν τέτοιον καφέ, ακόμα και αν δε σας πονούσαν στην τσέπη  τα 30 δολάρια που κάνει η κούπα; Όχι, θα τον πίνατε; Πείτε μου! Εγώ, πάντως, όχι! Με συγχωρείτε, αλλά εγώ τα περιττώματα της γάτας και του ελέφαντα θα απέφευγα ακόμη και να τα πλησιάσω, όχι να τα φάω κιόλας ή μάλλον να τα πιω!

Μην κρατάτε το στομάχι σας, αγαπητοί, γιατί έπεται και συνέχεια. Και πολύ χειρότερη, όταν θα δείτε, πέρα απ’ αυτά που τρώνε και πίνουνε αυτοί οι «bon viveurs», τι ταΐζουνε κι εμάς χωρίς να το ξέρουμε! Αλλά πριν πάμε σ’ αυτό, θα εξετάσουμε πρώτα αν υπάρχει καμιά αναφορά για προηγούμενη (αρχαία) προσπάθεια να πεισθεί κάποιος άνθρωπος να καταναλώσει κόπρανα. Και βεβαίως… υπάρχει! Στη Βίβλο!

Ο Ιεζεκιήλ, λοιπόν, ένας πιστός, ευσεβής και γηραλέος Ιουδαίος, που προφανώς τα κουβέντιαζε κάθε μέρα με τον Θεό της Βίβλου, παίρνει (κουβέντα στην κουβέντα) εντολή από τον… Κύριο να ψήσει πίτες που να εμπεριέχουν κόπρανα ανθρώπου. Του Ιεζεκιήλ του έρχεται βαρύ το μενού, οπότε ο «Κύριος» αλλάζει τη συνταγή και του κάνει τη χάρη να βάλει στις πίτες αυτές τις λαχταριστές κόπρανα βοδιού! Φαίνεται, όμως, πως το πράγμα δεν είχε μεγάλη τύχη ούτε κι έτσι, γιατί ο Ιεζεκιήλ δεν το συνέχισε για πολύ να ορέγεται τις καβαλίνες του μόσχου (μετά συγχωρήσεως), οπότε το ουράνιο αυτό «πείραμα» κατέληξε επίσης άδοξα, όπως και του Μίδα…

Και φθάνουμε στο κρίσιμο σημείο! Αυτοί που τρώνε τέτοια πράγματα, τότε και… τώρα, είναι ίδιοι μ’ εμάς; Είναι;

Ο Ιπποκράτης, ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας γιατρός, μας άφησε αυτό το σοφότατο ρητό: «Η τροφή σου είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου είναι η τροφή σου».

Σίγουρα, για μας, το χρυσάφι ως έδεσμα –και όχι ως ενισχυτικό της τσέπης μας, για κει είναι μια χαρά!- ή τα κόπρανα γάτας (πόσο μάλλον!) δεν είναι τα πλέον κατάλληλα… «φάρμακα». Μήπως, όμως, για κάποιους άλλους είναι; Και μήπως αυτοί οι άλλοι θέλουν να μας κάνουν κι εμάς να «μεταλλαχθούμε» μέσω της διατροφής μας, για να μας… Άστε το καλύτερα… Η συνωμοσία υπάρχει εδώ, είναι ολοφάνερη, για όποιον θέλει να τη δει! Πού στοχεύει; Ας ψάξει ο καθείς με το μυαλό και την καρδιά του να βρει την απάντηση… Εγώ δεν αντέχω να το γράψω αυτό που υποπτεύομαι…

Ας σκεφθούμε μόνο γιατί, έτσι ξαφνικά, κατ’ εντολήν του Codex alimentarius, «απαγορεύεται» ο βασιλικός, ο δυόσμος και το δενδρολίβανο στη γλάστρα ως φυσικά αφεψήματα και γιατί προωθούνται ευρύτερα στο καταναλωτικό κοινό, που αδυνατεί (για την ώρα) να πληρώσει τα χρυσάφια και τα κόπρανα (εκτός αν μας τα δώσουν με το ζόρι κάποια στιγμή), πλήθος άλλα τερατώδη «διατροφικά» είδη ή πρόσθετα, όπως… Ε, πάρτε μια γεύση να δείτε τι μας ταΐζουνε (ή τι προσπαθούν να μας ταΐσουν) εν αγνοία μας τόσα χρόνια!

Tru Blood: αναψυκτικό από αίμα! Από πραγματικό αίμα και όχι απλά ένα αναψυκτικό κόκκινο σαν αίμα! Και η απαραίτητη προπαγάνδα υπέρ του προϊόντος… Σύμφωνα με τους ειδικούς του Nordic Food Lab, θα έπρεπε να τρώμε περισσότερο αίμα. Γιατί… Το αίμα είναι φθηνό (!!!), πολλαπλών χρήσεων, πολύ θρεπτικό και παράνομα (!!!!) αναξιοποίητο από τους σύγχρονους μάγειρες. Αυτά λένε οι ειδικοί, κι εμείς απαντούμε: Ντρα –ντρα –ντρα, Ντράκουλα τσα τσα! Ε, όχι, αιμοπότες και κανίβαλοι δε θα καταντήσουμε, κύριοι «ειδικοί», όσο κι αν το θέλετε!

Οστά ζώων: Μάλιστα! Οστά ζώων πολτοποιημένα εντός μιας σειράς τροφίμων, ακόμη και μέσα σε σνακς! Όσο για κείνους που δε θέλουν να τρώνε καθόλου κρέας –τους καημένους, πλανώνται πλάνην οικτράν!- τους λέμε ότι είναι δύσκολο να είσαι χορτοφάγος, σήμερα, αν όχι αδύνατον. Αυτό οφείλεται κυρίως στη σκόνη από απανθρακωμένα οστά ζώων που υπάρχει σε διάφορα φαγητά και που ήδη την καταναλώνουμε,  σε μεγάλες ποσότητες, εδώ και χρόνια! Ένα παράδειγμα; Η σκόνη αυτή χρησιμοποιείται ως μια αντισυσσωματική και πηκτική ουσία στα μπαχαρικά (!), αλλά αποτελεί και έναν τρόπο λήψης του χρώματος από τη ζάχαρη. Μπορεί να μην πίνετε καφέ από κόπρανα… αιλουροειδούς ή μαστόδοντου, αλλά λευκή χιονάτη ζαχαρίτσα και πικάντικο μπαχάρι τρώτε, φίλοι!

Ινδική κάνναβη: Η οποία, στις μέρες μας, θεωρείται το πιο “must” συστατικό από τους μοντέρνους σεφ! Γι’ αυτό έχουν φαγωθεί να τη νομιμοποιήσουν παντού! Πώς ελέγχεται καλύτερα ο πληθυσμός; Σε εγρήγορση ή σε… κατάσταση νιρβάνα; Η απάντηση μετά το δείπνο και το… χασμουρητό!

Ψαρόκολλα: Κολλαγόνο, λοιπόν, (για να μαθαίνετε τι ακούτε από τις διαφημίσεις), όχι μόνο για να κολλάτε ξύλα, αλλά και για να πίνετε στην… υγειά σας! Αφού… σε πολλές μπίρες χρησιμοποιείται ψαρόκολλα κατά τη διαδικασία της ζυθοποιίας. Η ψαρόκολλα (για την ιστορία) παράγεται από αποξηραμένες κύστες ψαριών (!), οι οποίες έχει κριθεί (από ποια μυαλά αρρωστημένα, άραγε;) ότι συμβάλλουν στον καθαρισμό της μπίρας. Η ψαρόκολλα χρησιμοποιείται, επίσης, και σε κάποια κρασιά.

Καστόριο: Που είναι… το κιτρινωπό έκκριμα από την κύστη διαφόρων ειδών κάστορα! Η κύστη αυτή, επιπλέον, βρίσκεται σε έναν αδένα κοντά στον… πρωκτό του κάστορα. Το καστόριο χρησιμοποιείται στην παραγωγή αρωμάτων, για να τους δώσει -όπως λέγεται- μια μυρωδιά από… δέρμα, ενώ χρησιμοποιείται συχνά και στα τρόφιμα για να ενισχύσει τη… γεύση της βανίλιας! Συχνά, αναφέρεται στο πίσω μέρος της συσκευασίας, στη λίστα των συστατικών, απλά ως μια «φυσική αρωματική ύλη», οπότε εσείς φαντάζεστε σοκολατόδεντρα και μάνγκο –αμ, δε!... Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα σας χτυπήσει τα ρουθούνια αρωματική βανίλια –αν το ξανατολμήσετε να την πλησιάσετε!- σας παρακαλούμε να επιδείξετε ψυχραιμία και να μην επιτεθείτε στον παγωτατζή! Δε φταίει αυτός, και το πιθανότερο, δεν το γνωρίζει ότι πουλάει εκκρίματα από τον πρωκτό ενός κάστορα!

Καρμίνιο: Το καρμίνιο βγαίνει από το cochineal, που είναι ένα σκαθάρι το οποίο παράξει οξύ για να προστατευθεί από τα αρπακτικά (το καημένο, τι φταίει κι αυτό;). Εδώ και πολύ καιρό, έχει ανακαλυφθεί ότι εάν αποξηρανθούν και ύστερα βράσουν αυτά τα μικρά πλάσματα –τα σκαθάρια- το οξύ τους μπορεί να αποσπαστεί και να χρησιμοποιηθεί ως χρωστική ουσία. Αρχικά τη χρησιμοποιούσαν μόνο στα υφάσματα, αλλά σήμερα τη βάζουν –φυσικά!- και στα τρόφιμα. Οπότε, κάθε φορά που πίνετε ένα χυμό μούρων ή άλλων σκουρόχρωμων φρούτων, κάθε φορά που τρώτε ένα εντυπωσιακό χρωματιστό παγωτό ή ένα λαχταριστό γλυκό, θυμηθείτε ότι τρώτε μαζί και οξύ από βρασμένο σκαθάρι.

Ζελατίνη: Ένα must για τα γλυκά! Που όμως, κρύβει πολλά… Και καθόλου ορεκτικά! Η ζελώδης ουσία που χρησιμοποιείται στο ζελέ και σε διάφορα φαγητά τα οποία περιέχουν ζελέ και ζελατίνη - όπως τα ζαχαρωτά - προέρχεται από κολλαγόνα που παρασκευάζονται από το δέρμα και τα κόκκαλα διαφόρων ζώων, αλλά και από μέρος του συνδετικού τους ιστού! Ποιος είπε ότι ο… μεζές και τα γλυκά δεν πάνε μαζί;

Φωσφορικό οξύ: Χρησιμοποιείται για να δίνει μια ξινή γεύση σε διάφορα τρόφιμα και ποτά, συμπεριλαμβανομένων και των αναψυκτικών τύπου κόλα. Ενημερώνουμε, πάντως, ότιτο μεγαλύτερο μέρος από αυτά τα χημικά μαζικής παραγωγής δε χρησιμοποιούνται στα τρόφιμα, αλλά σε λιπάσματα, ενώ ό,τι απομένει πηγαίνει για την… αφαίρεση της σκουριάς από διάφορους επιστήμονες –τόσο δυνατό είναι! Εάν, μάλιστα, θέλετε να μάθετε την πραγματική δύναμη αυτής της ουσίας, φτάνει να σκεφτείτε πως το φωσφορικό οξύ ήταν η κύρια αιτία δημιουργίας μιας καταβόθρας στις ΗΠΑ πριν από μερικά χρόνια!

Πολυδιμεθυλοσιλοξάνη: Όλο αυτό! Ή εν συντομία PDMS. Η χαριτωμένη αυτή «λιχουδιά - γλωσσοδέτης»  συναντάται σε πολλές επεξεργασμένες τροφές, όπως λόγου χάρη στις κοτομπουκιές. Χρησιμοποιείται ως μια ουσία αντιπηκτική, αλλά και ως γαλακτωματοποιητής (δηλαδή, δεσμεύει όλες τις ουσίες μαζί). Είναι μια χημική ουσία, η οποία συστήνεται σε θεραπείες για… τις ψείρες, ενώ υπάρχει μέσα στις ενυδατικές κρέμες, στα μαλακτικά και στα… λιπαντικά! Παλαιότερα, τη χρησιμοποιούσαν και στα εμφυτεύματα στήθους, μέχρι που σταμάτησε η εκεί χρήση της, επειδή υπήρχε η ανησυχία σχετικά με το κατά πόσον αυτό ήταν ασφαλές. Δεν υπάρχει πρόβλημα, όμως, όταν την τρώμε, έτσι μας λένε. Κανένα πρόβλημα! Βλέπετε εσείς να υπάρχει;

Αλήθεια, γιατί μας ταΐζουν όλες αυτές τις αηδιαστικές «σπεσιαλιτέ»; Πού αποσκοπούν… αυτοί που δεν έχουν τις ίδιες διατροφικές συνήθειες με εμάς; Τι θέλουν να πετύχουν; Να μας μεταλλάξουν; Ναι, αλλά… γιατί; Το επαναλαμβάνω!

Ακόμα και αν δεχθούμε πώς είναι άνθρωποι όπως κι εμείς, όλοι αυτοί που κινούν τα νήματα στον πλανήτη (και πάλι;) αυτή την περίοδο, άραγε, παραμένουν… άνθρωποι και μετά από την κατανάλωση τόσο… εκλεκτών εδεσμάτων;

Κι εμείς; Τι θα γίνουμε σε λίγο, εμείς; Θα παραμείνουμε άνθρωποι; Αναρωτιέμαι.

Και αν εμείς κινδυνεύουμε από αλλοίωση ως είδος, τότε αυτοί, οι άλλοι, που καταβροχθίζουν τέτοιες ουσίες τόσα χρόνια, τι είναι;… Μεταλλαγμένοι ήδη;

Όχι, εγώ προσωπικά, δεν πιστεύω ότι αυτοί που πραγματικά κινούν τα νήματα είναι άνθρωποι, έστω και μεταλλαγμένοι! Ανήκουν σε άλλο είδος! Και ας κατηγορηθώ ως γραφική ή περιθωριακή! Ούτως ή άλλως, στο περιθώριο με έχουν αναγκάσει να ζω –τι θ’ αλλάξει, δηλαδή;

Ντορέτα Πέππα

doretapeppa.blogspot.com

Το άρθρο γράφτηκε για την Αποκάλυψη

2 σχόλια:

  1. ntoreta αυτο το ζητημα με εχει απασχολησει και μενα και εχω καπου
    κατασταλαξει...κοντα σε σενα...
    η βασιλομητορ της αγγλιας ποσον αιωνων ειναι ?ο 43 προεδρος ηπα μημπως ζει ?....και τι τρωνε ΑΥΤΟΙ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ολα στη φορα με ονοματα.Πρεπει να πολεμισουμε τα ανθρωποιδει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Από το Blogger.